COMPO

ตอนผมเข้ามาป.หนึ่ง วันที่มามอบตัว ผมนั่งอยู่กับเธอ ดูมีอัธาศัยดี พูดจาไพเราะ ตอนป.หนึ่ง ผมอยู่ห้องเดียวกับเธอด้วย เธอเป็นคนช่างพูด เวลาผมมีปัญหาอะไรเธอก็จะช่วยเหลือตลอด.... เธอบอกว่าผมเป็นคนเก่ง ดี และเธอก็มักจะเล่าเรื่องของผมให้คนอื่นฟังบ่อยๆ

พอจบป.หนึ่ง ผมก็ขึ้นป.สอง แต่เธอไม่ขึ้นป.สองมากับผมด้วย ผมสงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไม แต่เวลาผมผ่านชั้นป.หนึ่งผมก็เป็นเธอนั่งอยู่ดูสุขสบาย ดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย แปลกนิ ปกติใครๆซ้ำชั้นกันทำเป็นเรื่องใหญ่โต แสดงว่าเธอใจเย็นเหมือนกันนะนี่

กาลเวลาผ่านไป...ผ่านไป ผมขึ้นชั้นป.สาม... ม.หนึ่ง...ม.สาม.... จนผมจบม.หก เธอก็ยังอยู่ชั้นป.หนึ่งนั่นแหละ ไม่ขึ้นสักที ไม่รู้เป็นไร?!?!?! ถึงผมจะเข้าเรียนในมหาลัยแล้วก็ตาม ผมก็ยังได้ข่าวว่าเธออยู่ป.หนึ่ง ไม่เปลี่ยนไปไหนเลย

เวลาผ่านไปนานมาก.... ผมจบมหาลัยแล้ว ผมก็กลับไปที่โรงเรียนเพื่อไปทักทายขอบคุณอาจารย์ที่สอนผมมาตั้งแต่ป.หนึ่ง คราวนี้ผมได้ยินอาจารย์สมัยป.หนึ่งของผมบอกว่า เธอขึ้นไปชั้นป.สองแล้วนะ ผมดีใจมากเลย รีบวิ่งขึ้นไปเจอเธอกำลังนั่งอยู่ ผมรอจนหมดคาบบ เข้าไปหาเธอแล้วพูดว่า

"สวัสดีครับ จำผมได้มั้ยครับ"