COMPO

โปรดอ่านนิทานก่อนนอนภาคหนึ่งเสียก่อน จะได้รับข้อมูลครบถ้วน และขออภัยที่ต้องใช้ฉายาเพื่อป้องกันการถูกเกลียดชัง ฟ้องหมิ่นประมาทและกลั่นแกล้งจากมหาจำลองและสนธิ เอ๊ย!!! ผู้เสียผลประโยชน์ หลายคนในเรื่องนี้ยังมีชีวิตอยู่ ถึงจะหมดพิษไปแล้ว.....

ภายใต้โรงเรียนอันแสนจะสงบสุข กลับวุ่นวายยุ่งเหยิงกว่าที่เห็นมาก..... หลังจากโรงเรียนแห่งนั้นเจริญ รุ่งเรือง และรุ่งโรจน์ ไม่ต่างอะไรกับรัฐบาลไทย ในเมื่อโรงเรียนแห่งนี้มีแต่ลูกคุณหนูเงินหนามาเรียนทั้งนั้น ในที่สุดโรงเรียนที่ร่มรื่นก็กำลังจะกลายเป็นเค้กก้อนโตให้เหล่าหมาป่ผู้หิวโซ -- แบ่งกันกิน....

ภายใต้การนำของเจ๊ไฝ(นามสมมติ) เจ๊ไฝนำโรงเรียนแห่งนี้มุ่งสู่ควมเป็นเลิศด้านวิชาการ แต่ก็ยังเน้นด้านคุณธรรมอยู่ ถึงแม้จะเสื่อมลงไปเยอะ แหมมมม... ใครๆเค้าก็ทุจริตกันทั้งน้าน ปล่อยๆให้ทำผิดนิดหน่อยจะเป็นไรไป? แต่เรื่องเงินๆทองๆนี่มันคอขาดบาดตาย!! เรื่องใหญ่มาก ในสังคมทุนนิยม ถ้าไม่มีเงินนี่จะเอาอะไรกิน คนตั้งปรัญชาคนซื้อบอื้อไปหน่อย คนน่ะมันไม่ได้กินออกซิเจนเป็นอาหารนะโว้ย!!!!!! อย่ากระนั้นเลย เราเร่งสรางชื่อโรงเรียนของเราโดยการ.... สร้างตึกใหญ่ๆ สักเก้าชั้น มีระบบอำนวยความสะดวกครบครัน ลิฟต์ โรงอาหารที่ต้องมีเพราะทุบของเก่าทิ้งไปแล้ว ห้องวัสดุ ห้องโล่งๆ เอาไว้จัดกิจกรรม ห้องพระ เด็ดสุดต้องนี่!!! หอประชุมจุเกือบ 3000 ครน เอาไว้จัดงานแทนอาคารจักรพันธ์ได้.... แต่แหม... อาคารสำคัญแบบนี้ ไว้ใจบริษัทธรรมดาๆ ได้รึ?เต๊ไฝคิด ว่าแล้วจ้างบริษัทก่อสรางของคนใกล้ชิดชั้นเองดีกว่า ถึงงบประมาณมันจะหล่นเรี่ยรายทางไปมั่งก็ไม่เป็นไรม้าง.....

วส่าแล้วก็จัดแจงว่าจ้างบริษัทก่อสร้างมาสร้างตึกเรียนให้ชั้นหน่อน โอ๊ โอะ ขอโทษค่ะ ให้นร.ที่น่ารักเหล่านี้หน่อย ประมูลกันเสร็จสรรพเจ้าของบริษัทบอกว่า เจ๊ไฝครับ เงินเท่านี้สร้างได้ทั้งตึกพร้อมเดินสายไฟ เดินท่อน้ำ ระบบแอร์ ทาสี ครบเลย เจ๊บก็บอกว่า อืม... ดีแล้วๆ

แต่อย่าลืมว่างบมันก็หล่นเรี่ยร่ายรายทาง นี่มันประเทศไทยนะหนู.... มิน่า เงินสร้างได้ทั้งตึกเสร็จ ไปๆมาๆ ดันเสร็จคนงาน ทำไมสร้างแล้วไม่เห็นมีสายไฟเลย? ไหนแอร์ล่ะ อ้อ เงินหายตามทางนี่เอง ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่คุณพี่ถ้าจะฮุบเงินโรงเรียนแล้วกรุณาทำแบบปิดๆหน่อยนะคะ ญาติๆกันจะโกงกินกันไม่เป็นไรหรอกค่า... ไม่ใช่เงินเจ๊ ว่าแต่แบ่งๆกันมั่งก็ดีนะคะ

หลังจากนั้นไม่นานตึกทั้งหมดก็เสร็จเรียบร้อย ไฉไล สวยงาม แม้ตอนแรกๆห้องประชุมมันไม่มีเก้าอี้ก็เถอะ คนที่มาใช้บริการอาจจะนึกว่าตะเองนั่งอยู่ที่วิหารเดลฟี ค่าที่มันโล่งโจ่งไม่มีเก้าอี้เลยสักตัว

เมื่อตึกสร้างเสร็จไม่นาน เจ๊ก็หิว ไม่ใช่หิวข้าวนะ หิวเงิน แหม... ทำไมเป็นอาจารย์ใหญ่นี่มันยกาจนเสียจริง งั้นหาโครงการงุบงิบ มิบกิน แม้มกินต่อไปนี่กว่า ว่าแล้วเจ๊ก็เริ่มสยายปีกกล้าขาแข็ง โดยเล็งไปที่กลุ่มนักเรียนที่ร่ำรวยที่สุด -- โครงการนานาชาติไงล่ะ