ไอ้เรื่องเผาบอร์ดนี่... รอไปก่อนนะ เล่าอยู่แล้ว พอจบนี้คันปากยิกๆ อยากแฉ

ไอ้ปัจฉิมนิเทศที่เห็นวันศุกร์อ่ะนะ ที่จริงน่าจะเริ่มตั้งแต่วันพฤหัส หลังสอบไทยเสร็จอ.สมศักดิ์ก็มาไล่ๆ ไปเข้าห้องเรียน ตอนแรกก็แจกแบบสอบถามเรื่องโรงเรียนก่อน ว่าเป็นไง ถูกตามปรัชญาโรงเรียนหรือเปล่า แล้วก็แจกซองสองซอง สีขาวกับสีฟ้าอย่างละซอง ให้จ่าหน้าซองเป็นบ้านตัวเอง ให้เอาก็จะส่งไปตอนวันที่มารับประกาศนียบัตรจบการศึกษานะ พอเสร็จนี่หมด คนที่ยังไม่ได้กรอกคุณลักษณะก็มากรอกส่ง แล้วตั้งแถวไปที่ห้องญสส. เจ๊เพ็ญก็บอกว่าตอนปฐมนิเทศ ก็มาที่นี่เริ่งหลัก 5อในการสอน >> อัพเดท เอื้ออาทรอะไรนั่นแหละ แล้วคณะผู้บริหารโรงเรยนกับหัวหน้าหลักสูตรมัธยมศึกษา อ.สุมาอี้กับอ.อำนาจก็มาแจกสมุดพก แล้วก็พูดอะไรนิดๆหน่อย ซ้อมร้องเพลงที่จะร้องหน้าเสาธงพรุ่งนี้แล้วก็แจ้งกำหนดการวันพรุ่งนี้ เสร็จแล้วกลับบ้านไปตัดรูปเซนรูป เตรียมฝาแบรนด์ให้เรียบร้อยซะ (กว่าจะเสร็จก็ตีสอง บางคนเสร็จตีห้า -- จะได้นอนมั้ยนั่น)

ตอนเช้าเลยอ.เค้านัดเจ็ดโมงสิบห้า แต่เราไปเจ็ดโมงครึ่ง ก็ตั้งแถวเอง แบบเรียงตามที่ซ้อมไว้อาทิตย์ก่อนนะ พอใกล้เคารพธงชาติค่อยเดินไปอย่างเป็นระเบียบ(แต่ยังไม่เหมือนที่ซ้อมไว้) เสร็จแล้วเคารพธงชาติ+สวดมนต์ตามปกติ คราวนี้ดังกว่าทุกๆทีเพราะรู้ว่า ตัวเองจะไม่ได้ร้องอะไรแบบนี้อีกแล้ว(ต้องร้องเองที่บ้านเอา)

แรกสุดก็มีม.5 ที่มาทำงานต่อนำ มีอาจารย์ใหญ่มากล่าวอะไรเล็กๆน้อยๆ(แต่หลายรอบมาก) ตามด้วยตัวแทนจากสี่ช่วงชั้น คือประถมต้น ประถมปลาย มัธยมต้นแล้วก็มัธยมปลาย ประถมนี่ท่องบทมา รู้ แต่น่ารักดี ประถมกลายก็โอเค ม.ต้นนี่พูดได้ซึ้งมาก ตอนจบก็แจกลูกชุบให้(ตอนแรกนึกว่าจะแจกขันโตก) พอม.ปลาย ลูกแม่ดันก็ออกมากล่าว ความจริงก็น่าจะกินใจดี เพราะเค้าพูดเก่ง แต่กลายเป็นออกมากระซิบกระซาบอะไกไม่รู้ ไม่ได้ยิน แต่ม.5 ร้องเพลงเพราะมาก ลูกแม่ดันก็เล่นไวโอลินเก่งดี ตอนนี้บางคนก็ร้องไห้แล้ว (แต่ม.5 ร้องยังกะจะจบเองเลย)

เสร็จแล้วเราก็ต้องกล่าวอะไรเองบ้าง มิงค์ก็ออกไปพูดแบบเรียบๆ หลังจากนั้นก็ร้องเพลง โอ้ววววว.... ร้องไม่เป็น ทั้งๆที่เพิ่งซ้อมเมื่อวานเองเนอะ แต่ว่าไปๆมาๆก็ร้องได้ บางคนก็ร้องไห้ แต่ที่ประทับใจต้องนี่ -- ฝนลากมิ้นท์ที่น้ำตาแตกมาร้องเพลงด้วยกัน ตอนนี้ทุกคนก็กอดคอกันร้องแล้ว ไม่น่าเชื่อเลย!?!?

แค่นี้ก็จบกิจกรรมหน้าเสาธงแล้ว ก็เดินเข้าอาคารอุบลไปเคารพรูปปั้นอ.อุบล ตอนเดินก็มีเพลง'หัวใจเราผูกกัน' อันนี้ร้องได้ ตอนที่ไปกินอาหารก็ร้องรวมกันทั้งรุ่นแล้ว

ที่ไปไหว้อ่ะนะ ก็เป็นอ.กฤตินัยมาพูดเรื่องอ.อุบล อย่างตอนแรกเริ่มที่เป็นโรงเรียนบ้านนอกคอกนาเหลือเกิน(อ.วราภรณ์บอกว่าสมัยก่อนโรงเรียนสาธิตเกษตรเดินทางลำบากมาก) อ.อุบลท่านก็สร้างโรงเรียนให้ดีเลิศประเสริฐศรี ไม่น่าเชื่อจากว่าจากโรงเรียนที่สมัยก่อนต้องแทบจะเชิญนักเรียนมาเรียน ตอนนี้โรงเรียนเราเป็นโรงเรียนที่หลายๆคนอยากเข้า แล้วอ.ยังบอกอีกว่าตอนนี้โรงเรียนเราเป็นโรงเรียนชั้นนำของประเทศไปแล้ว ทั้งหมดเพราะปรัชญาการทำงานที่ท่านคิดขึ้น อ.อุบลสั่งให้อ.ทุกคนเรียกนักเรียนว่า'คุณ'เท่านั้น แล้วก็บอกด้วยว่านักเรียนเป็นพระเอกนางเอกของโรงเรียนนะ(ตรงรูปปั้นมีข้อความว่า เกิดกี่ชาติจะขอเป็นครู ซึ่งน่าประทับใจมากๆ)

กราบอ.เสร็จแลว อิ๊กมอบของที่เราทำให้ระดับม.หก เป็นรูปโมเสคหอนาฬิกา เอารูปติดบัตรของแต่ละคนมาทำเอา อ.วราภรณ์ก็บอกว่า อ.ยังไม่มีอะไรจะกล่าว จะไปกล่าวตอนเย็นเอา

หลังจากไหว้เสร็จแล้ว ก็ถึงเวลาที่แต่ละคนเอาพวงมาลัยไปแจกอ.ตามระดับต่างๆ อย่างเราไปที่ม.สามกับม.สอง(ที่จริงแค่ม.สาม แต่เกาะกลุ่มกันไปหมดเลย) ไปถึงก็กล่าวตามบท แล้วก็แจกรูปให้อ.กันสนุกสนาน บางคนไปไหว้เฉยๆ อย่างเราไม่มีไรเลย แจกรูปก็ไม่อยากแจกเพราะรู้ว่าอ.คงทิ้งหมด เนอะ จบงานนี้ก็สิบโมงครึ่ง เรียกกลับอ.อุบล ที่จริงเค้านัดสิบโมงสิบนะ มีแซนด์วิชให้กิน แต่ไปสายเลยอด แถมโดนสมศักดิ์ดุอีกต่างหาก ซวย!!

กิจกรรมต่อไปดูเหมือนจะน่าเบื่อมากๆ ฟังศิษย์เก่ามาพูดเรื่องการปรับตัวหลังจากที่ KUS31 จะกลายเป็น OKUS31 ตอนสี่โมงครึ่ง มีแพท จีว่ามาพูด แล้วก็แชมป์แฟนพันธ์แท้เกจิอาจารย์(เพิ่งรู้ว่ามีแข่งแบบนี้ด้วย) จักรภพ เพ็ญแข มาบอว่าชีวิตสังคมภายนอกมันเป็นแบบไหน มีทั้งโกหกตอแหล หวังผลประโยชน์ ที่สำคัญที่สุด เจ๊รุ่งบอกว่าคนส่วนมากพอรู้ว่า อีนี่สาธิตเกษตรนั่นเอง ก็พานจะคิดว่าเราหยิ่ง และไม่คบด้วย ทุเรศจริงๆ อย่างตอนที่ไปอิเซตันแล้วเจอยัยแม่นั่นอ่ะนะ จะบอกแล้ว "อยู่สาธิตแล้วไงอ่ะ ไม่เคยเห็นเหรอ!?!?!" ใจเย็นๆ จากนั้นมีวิดีโอภาพชีวิตประจำวันของรุ่นเรา จบแล้วก็แจกใบสมัครสมาชิกศิษย์เก่า รู้นะไม่มีใครอยากกรอก เลยต้องเอาพวงกุญแจมาล่อ แต่ก็ไม่มีคนอยากกรอกอยู่ดี

(ปล. เจ๊รุ่งพูดเหมืนรายการที่วีที่เอาคนมาย้อนรอยอะไรซึ้งๆ ไปๆมาๆเหมือนศาลาคนเศร้า ฟังเค้าบ่น!!!)

เสร็จนี่ก็เที่ยงพอดี ออกไปกินข้าว หลายๆคนก็แลกรูป เซนรูปกัน ตอนนี้มีน้องหนูมาวุ่นวายมากจยเจ๊เพ็ญมาไล่ๆออกไป หลายคนมาขอรูปแพน น้องบางคนไม่มีมารยาทเลยจนด่าไปก็เยอะ แต่แพนนี้น่าสงสาร ด่ามากๆ เรตติ้งอาจตกได้ คนขอก็เยอะนะ ที่จริงมีน้องคนนึงมาขอรูปเรา เราก็บอกว่า พี่ไม่ให้นะน้อง เดี๋ยวไม่พอแจกคนในรุ่น ที่จริงตอนเที่ยงควรจะไปกินมากกว่า เพราะว่าอาหารนี่ยอดมาก ถึงแม้จะเป็นถาดหลุมก็เถอะ อ.วราฯบอกว่า อ.เลือกอ.ที่ดีที่สุดและคิดว่านักเรียนจะชอบ อาหารมื้อนี้ดีพอๆกับที่ไปค่ายม.สี่เลย

ตอนบ่ายก็จะมีสามกิจกรรม มีหัวใจเดียวกัน เลือกสรรค์กรรมการรุ่น แล้วก็อีกกิจกรรมนึง อันแรกก็มีหัวใจดวงเบ้อเริ่ม ด้านนึงสีม่วงด้านนึงสีเขียว อ.สุรเดชที่นำกิจกรรมจะแจกกระดาษรูปหัวใจให้สองสี สีฟ้าให้เขียนสิ่งที่อยากให้โรงเรียนปรับปรุง เอาไปแปะหัวใจยักษ์สีเขียว ส่วนหัวใจกระดาษสีส้ม ให้เขียนสิ่งที่ชอบในโรงเรียน แล้วไปแปะที่หัวใจด้านสีม่วง(ไม่งงนะ) หลังจากนั้นอ.สุรเดชจะเอาหัวใจนี้ไปแขวนหน้าห้องศึกษาเด็กให้อ.รังสรรค์อ่าน(คำแนะนำ : ไม่ควรใส่ชื่อตัวเองลงไป) หลังจากรุ่นเราเอาไปแปะหมด อ.ก็เขียนเองแล้วไปแปะบ้าง (อ.อยากให้ปรับปรุงอะไรนะ ขอขึ้นเงินเดือนอ๊ะเปล่า?) ตอนนี้ทุกคนปรบมือเกรียวกราว เป็นผลงานสุดท้ายที่ทุกคนร่วมมือกันทำ และสำคัญเท่ากันหมด

ต่อไปก็เป็นกิจกรรม เลือกสรรค์กรรมการรุ่น เจ๊เพ็ญนำเอง ให้เสนอชื่อคนที่จะมาเป็นประธานหญิง/ชาย เหฯกับประชาสัมพันธ์ ตอนแรกก็จะให้เสนอชื่อมาก่อน แล้วก็โหวต เขียนใส่ระดาษเอา จะเอาเหตุผลด้วยก็ได้

แต่ละคนเลือกๆมา เขียนประมาณนี้

>> เลือกณิชา ตัวใหญ่ แม่ของทุกคน

>>เลือกณิชา สวยกว่าแพนเค้ก

>>เลือกอิ๊ก เพราะเป็นอิ๊กแฟนคลับ

>>เลือกอิ๊ก เพราะเคยเป็นหัวหน้าระดับมาก่อน(สงสัยจะแย่งตำแหน่งอ.วราภรณ์)

>>เลือกวิศกานต์ ทวงหนี้ยากูซ่าได้

>>เลือกชุติภา ไม่โกงเงิน เพราะตายแล้วเอาอะไรไปไม่ได้

>>เลือกมิงค์ พ่อใหญ่ (ถึงขนาดคุมงานก่อสร้างสุวรรณภูมิเชียวนะเออ)

>>แอบชอบมิงค์ แต่เลือกณิชา

>>เลือกแพนเค้ก เพราะจะได้ประชาสัมพันธ์รุ่นผ่านทางละคร(คิดไรอยู่?)

>> เลือกแพนเค้ก เดินแบบไปประชาสัมพันธ์ไป (หนักกว่าความคิดข้างบน)

>> เลือกอ.เพ็ญ ให้สี่ด้วยนะ

>>26 กุมภา ไม่ชนะไม่เลิก เลือกจิตตณิช (สาวกสนธิ)

สรุปผลเป็นดังนี้

ประธานชาย >> อิ๊ก ธัชพล

ประธานหญิง >> ฝ้าย ณิชา

เหรัญญิก >> วิดกี้ วิศกานต์

ประชาสัมพันธ์ >> เชื่อม จิตตณิช

จบอันนี้เป็นกิจกรรมสุดท้ายที่เป็นการอำลาจริงๆ ตอนแรกก็มีวิดีโอแบงคนมาพูดว่า รักรุ่นจังเลยค่า.... แล้วก็มีอีกิ๊ฟแต่งตัว ทำหน้าเศร้าๆ ติ๊ต่างว่ากำลังแต่งตัวไปโรงเรียน (แต่นาฬากาในวิดีโอเข็มมันชี้บ่ายโมง) มีรูปเครื่องแบบโรงเรียนแต่เก่าก่อน(เห็นแล้วจะตกใจ) จบแล้วก็เป็นการแสดงความเห็นของรุ่นเรา มีป้าหนา เจ๊เพ็ญ นิมิตร วราภรณ์ อยู่ดีๆ สไลด์ก็ยกขึ้นเฉยเลย ม่านเปิดเป็นอาจารย์ทั้ง 4 ช่วงชั้น ออกมาเล่าความทรงจำ ความรู้สึกที่มีต่อรุ่นเรา (ลืมบอกไปว่าตอนนี้ไฟปิดหมด) มีอ.เกษม อ.สมรที่พูดเสียงสั่น ฟังแล้วจะร้องไห้เอา อ.มาลินท์มาพูดเรื่องวีรกรรมเผาบอร์ดอันลือลั่น จบด้วยอ.ลำดวนที่บอกว่า ครูจำแม่นเลนไอ้ประโยค"น้ำเน่า แต่ก็เห็นเงาจันทร์นะจ๊ะ" ที่บิ๋มพูดตอนไปค่ายม.สี่ ซึ้งจังเลย

จากนั้นก็เป็นอ.เกื้อกูลมาพูดบรรยายประกอบภาพ ตอนแรกเป็นรูปตราสมาคมผู้ปกครองแล้วครู บอกว่า นะ ตรานี่คิดขึ้นมายากมาก(เสริมว่าตราแบบนี้ผิดหลักการออกแบบ รายละเอียดเยอะเกินไป แต่สื่อได้ดี) มือข้างนึงแทนผู้ปกครอง อีกข้างแทนครูอาจารย์ ส่วนต้นกล้าคือนักเรียน ตอนแรกเป็นต้นกล้า(มีรูปต้นกล้าให้ดู) ครูไม่คิดว่าเราเป็นเรือจ้าง เพราะเรือจ้างรับผู้โดยสารเป็นยังไง ส่งไปอีกฝั่งก็เป็นงั้น แต่ครูเป็นศิลปิน ที่ปั้นดินเหลวเละให้เป็นหม้อ ถ้วยชาม(เอารูปเซรามิกส์ก่อนเผามาให้ดู) ตอนจบแล้วทุกคนเป็นงานศิลปะสวยงามเป็นถ้วยชามเบญจรงค์สวงาม(เปลี่ยนเป็นรูปถ้วยเบญจรงค์) สิบสองปีผ่านไปไวเหมือนโกหก ตรูก็พร้อมจะส่งนักเรียนออกไป(รูปผู้ปกครองส่งเด็กไปโรงเรียน มีลุฏศรชี้ไปที่รูปบัณฑิต) ตอนนี้เราก็โตแล้ว เป็นต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา(เป็นรูปต้นไม้ใหญ่) คราวนี้อ.พูดเร็วมาก เพระว่าเป็นเรื่องที่ไม่ต้องคิดไรเลย ปรัชญาโรงเรียนเรา รอบรู้ สู้ชีวิต จิตมั่นคง ดำรงคุณธรรม อ.ทุกคนต้องรู้และเข้าใจ

หลังจากอ.พูดเสร็จ อ.ม.หกก็มาร้องเพลงที่ฟังแล้วเศร้ามากๆ หลายคนร้องไห้ แต่หลายคนหาว -- น่าเกลียดที่สุด จากนั้นอ.ก็มอบของที่ระลึก เป็นปากกาหมึกดำเอาไว้สอบ O - net บอกว่า ผู้มีปัญญา ปากกาด้ามเดียวเป็นอาวุธอะไรนั่นแหละ ขี้เกียจหยิบมาดู ที่จริงถ้าทำสวยๆ อย่าหวังเลยว่าเราจะเอาปากกานี้ไปทำข้อสอบอ่ะนะ สุดท้ายจริงๆ ก็ให้นักเรียนออกมาทำความเคารพอ. ที่เรียงแถวออกนอกอาคารอุบล(ไปแค่หน้าห้องประชุม) นี่เองที่อ.อำนาจบอกว่า แทนเหมือนกับอ.ส่งนร.ออกไปโลกภายนอก คล้ายๆกับที่พ่อแม่มาส่งเรานั่นและ เพียงแต่ว่ามันกลับกันเท่านั้นเอง

หลังจากนั้นก็แลกรูปกันสะบัด จนห้าโมงกว่าๆ ก็ขึ้นรถไปเลี้ยงรุ่น -- ที่จัดกันเอง โรงเรียนไม่มีเอี่ยว ไปที่มิราเคิลแกรด์ ชั้นสอง แจกรูปกันกระจาย จนเนอสบอกว่า พอก่อนๆ อุตส่าห์เตรียมเกมส์มาเยอะแยะ เกมส์ก็มีแจกใบๆนึง ให้ไปล่าคนที่มีคุณสมบัติตามที่กำหนดไว้ให้ครบ อย่างช่อง นางแบบ ก็ต้องวิ่งไปให้แพนเซนชื่อให้ อะไรทำนองเนี้ย ใครครบก่อนก็ได้รางวัล

แต่เด็ดสุดต้องนี่ -- แฟนพันธุ์แท้ KUS31 (ที่จริงตอนนี้เป็น OKUS31 แล้ว) ของรางวัลสวยหรูสุด เป็นรางวัลรูปมือแบบที่ชนะแฟนพันธุ์แท้แล้วจะได้นะ อภินันทนาการจากพ่อปานฝันโดยเฉพาะ (เวิร์คพ้อยมาเองเลย) ที่น่าสนใจคือรางวัลนี้ไม่ใช่ถมือใสๆ แต่ทำพิเศษ เป็นสีม่วง เขียนวันที่เสร็จสรรพ แต่ว่ามีแค่สองอันเท่านั้น ชายหนึ่งอันหญิงหนึ่งอัน กติการคือเล่นเกมส์ทายนามสกุลให้ถูกก็ได้แล้ว แต่ว่าเรากินหมูกรอบอยู่เลยไม่ได้ดู

พอถึงห้าทุ่มครึ่ง หมดเวลาแล้ว ตอนนี้บรรยากาศน้ำตาแก เกือบทุกคนร้องไห้ เสียดายเวลาที่ผ่านไป ทุกอย่างมันมีจุดเริ่มต้นก็ต้องมีจุดจบ แต่ละคนก็มีทางเดินชีวิตเป็นของตัวเอง โรงเรียนเป็นเหมือนสถานีร่วมที่ทุกคนมาใช้บริการ เพียงแต่เวลามันนานถึงสิบสองปี ทำใจลำบาก และคงเศร้าเมื่อช่วงเวลาที่น่าจดจำมันจบลง.......