COMPO

เรื่องซ้อมเชียร์ ขาดได้ไม่เกินสี่ครั้งมั้ง คือมันมีลิมิตน่ะ ถ้าขาดมากกว่านี้ก็ขึ้นแสตนด์ได้เหมือนกัน แต่จะไม่ได้ลงเป็นกิจกรรมลงสมุดพก แต่ขาดบ่อยๆ ก็คงไม่ให้ขึ้นสแตนด์เหมือนกัน ที่สำคัญคือ ขาดสองวันแรกกับสามวันสุดท้าย ห้ามขาด แต่ถ้าจำเป็นจริงๆ ก็ขาดได้ แต่สองครั้งแรกต้องแจ้งเพื่อนด้วยว่าจะไปไหน ไปทำอะไร แล้วตกลงมาได้ไหม ไม่เช่นนั้นเราจะตัดชื่อออกไปเลย... แล้วจัดที่นั่งใหม่

ส่วนคนที่ไป นอกจากจะได้ของว่างไม่อั้นแล้ว ยังได้ซ้อมจนเบื่อไปข้าง!!!

สุดท้าย อย่าลืมเอาดินสอ ปากกาก็ได้ แล้วก็ยางลบ/ลิควิด เอาไปให้พร้อม บางที่อาจจะต้องใช้โพสท์ อิทถ้าจำเป็น เพราะเชียร์คราวนี้ บอกเลยว่ายากมากๆ(แต่บางคนอาจคิดว่าง่ายโคตรๆ)

สรุปคราวที่แล้วว่า ไม่มีใครได้เห็นแบบเรียนน้ำเน่าเล่มนั้นอีกต่อไป... ทีนี้มาเรื่องงานอีกงานกันดีกว่าก็คือ... งานกลุ่มวีดิโอ

งานกลุ่มวีดิโอตอนนั้นก็ให้จับกลุ่มกัน แล้วเราก็จะมาทำรายการทีวี คือเป็นรายการห่าเหวอะไรก็ได้ตามใจชอบน่ะ แต่ที่แน่ๆ รายการก็จะมีเดินแฟชั่นโชว์ กับเดินตะลอนๆถามความเห็นชาวบ้าน เพราะมันทำง่ายสุด ก็แหม... แค่เปิดเพลงแล้วเดินไปมา มันยากตรงไหนมิทราบ??

ตกลงว่ากลุ่มของเราก็มีเรา คิน ติ๊ด บูม วิว บู่ ลินดา น่าจะมีมากกว่านี้อีกแต่จำไม่ได้ เราแบ่งกลุ่มกันคร่าวๆ ว่าจะให้ใครทำอะไร บู่กับวิวได้รับเกียรติอย่างสูงให้เป็นพิธีกรรายการ เพราะว่าภาษาอังกฤษแจ่มสุด(อยู่สิงคโปร์มาสองสามปี พูดไม่ได้ก็แย่แล้ว...) คินฉายเดี่ยวไปร้องเต้นๆ เพลง I'm a slave 4 U เข้าใจว่าชอบเพลงนี้มากกก... ที่เหลือที่ไม่ค่อยจะเก่ง แถมยังไม่กล้าหรือกล้าน้อยหน่อย ก็ออกไปเดินแฟชั่นกันเล่นแทน..

เราเองเค้าให้เป็นคนออกแบบเสื้อ แล้วก็ออกมาพูดหน้ากล้องว่า Thank You บ่อยๆ เหมือนคนบ้าชอบกล ส่วนตอนสัมภาษณ์ ก็ไปเอาตึกฮิโกนั่นแหละ สมมติว่าเป็นบ้าน แล้วก็ไปตอแหลใส่กัน สรุปก็คือเราว่าถ่ายวิดีโอนี้มันเหี้ยชะมัดเลย...

ในเมื่อมันเหี้ยแล้ว จะเขียนอะไรอีก แต่จำได้ว่าตอนถ่ายแม่งสนุกมากๆ โดยเฉพาะตอนเต้นเพลงบริทนี่ย์ อันนี้มันมากๆ แต่เรากลับจำอะไรไม่ค่อยได้เท่าไร..

เอาเป็นว่าตอนฉายให้ทั้งห้องดู ทุกคนอยู่ครบยกเว้นคิน ที่ออกไปร้องไห้อยู่หลังตึก เดาว่าคงอายจัด ก็นะ จะมีสักกี่คนเชียวที่กล้าร้องต่อหน้าธารกำนัลซะขนาดนี้ สรุปว่าอ.ชมกลุ่มเราใหญ่เลย ประมใณว่าทำออกมาสนุก เทียบกับกลุ่มอื่นๆ บางกลุ่มนั่งดูแต่ต้นจนจบ มีแต่เรื่องขำ แต่ขำไม่ออก บางกลุ่มลงทุนสูงมาก นั่งรถเมล์ไปถ่ายในห้าง ลืมไปนะว่าในห้างเค้าห้ามถ่ายรูป ก็วุ่นวายไปตามระเบียบ สู้กลุ่มเราไม่ได้ที่ใช้แค่ในโรงเรียน แต่งานออกมาสวยแจ่ม(เริ่มชมตัวเองแล้ว)

เป็นอันว่าจบเรื่องงานกลุ่มเท่านี้ แปลกจังแฮะ ตอนแรกคิดว่าจะเขียนได้ยาวซะอีก ไปๆมาๆเหลือแค่ไม่กี่บรรทัดเอง...