COMPO

เอ้อๆ อ.ทิพาวรรณเนอะ ส่วนนมเหล็ก ก็คือเรื่องมันไปถึงชมรมพฤกษศาสตร์จริงๆนั่นแหละ

ถึงไหนแล้วนะ น่าจะเป็นเรื่องอ.ปิยวิทย์ใช่มั้ย งั้นก็ต่อด้วยเรื่องเลขเหมือนกันนั่นแหละ ก็คือเรื่องของอ.นารี(มีคนตั้งชื่อเติมให้ว่า นารีเหนียงยาน แต่ไม่เคยสังเกตุแฮะ)

ไม่ได้เรียนกับอ.นารีตรงๆหรอก มีแค่คาบเดียวที่อ.ปิยวิทย์ไม่ว่าง เลยให้อ.นารีมาสอนแทน ตามนั้น มาถึงอ.นารีก็พล่าม พล่าม พล่าม เกี่ยวกับชีวิตวัยเด็กตัวเอง สมัยเด็กๆ ที่อ.เรียนอยู่ที่รร.สตรีวิทยฯ(น่าจะใช่นะ) ฟังๆไปก็เดาๆได้ว่าครอบครัวอ.คงรวยใช่เล่น เพราะอ.เล่าว่าตอนเด็กๆ อ.เรียนเลขเก่งมาก และทุกครั้งที่สอบเลขได้ที่หนึ่งของห้อง พ่ออ.จะซื้อสร้อยคอทองคำให้เส้นนึงเป็นรางวัล(ครอบครัวเรา น่าจะเป็นแบบนั้นบ้าง)

สรุปก็คืออ.มีสร้อยคอทองคำนับสิบเส้น อ.บอกว่าทองแทบจะทับหัวตาย (กดมากๆ เลยตัวเตี้ย)

แล้วก็พูดๆ อะไรนั่นแหละ จนเกือบหมดคาบเลย อ.ก็เงยหน้าไปมองดูนาฬิกา ก็บอกว่า

พูดมากไปหน่อย อ.ก็เลยบอกว่าน่าจะเรียนหนังสือจริงๆสักที

ตอนนั้น เรียนเรื่องแผนภูมิรูปภาพ ประมาณนั้นแหละนะ

"เปิดหนังสือหน้า....เลยค่ะ"

"นี่เป็นแผนภูมิแสดงจำนวนเขมรอพยพในไทยตั้งแต่ปีพ.ศ......."

พอถึงตรงนี้ อ.เงียบสักพักนึง แล้วก็มาพูดเรื่องแรงงานพม่าแทน

"เออนี่! ไอ้คนงานพม่านี่ไม่ต้องไปจ้างมันหรอกนะ เดี๋ยวดีๆ ก็มาฆ่าเรา ขนเงินไป.........(จบไม่ลง)"

สรุปก็คือคาบนั้นไม่ต้องเรียน แต่จากที่ฟังคนอื่นๆเล่ามา อ.เป็นคนที่ดุอย่างหาตัวจับยาก ไม่ต้องเอาการบ้านมาลอกจริงๆหรอก แค่เอาหนังสืออะไรก็ได้ไปวางข้างๆ อ.ก็จะดุ ดุ ด โทษฐานที่เอาการบ้านมาลอกซึ่งๆหน้า และห้ามเถียง เพราะจะยิ่งโดนหนักเข้าไปอีก

แต่ยังไงๆ อ.ก็มีคุณสมบัติของการเป็นกุลสตรี อย่างเช่นวันนึง นั่งทำงานตอนเย็นกันหลายคน อยู่ดีๆ ธัชชัยก็บ่นว่า หิวๆ อยากกินไรจังเลย อ.ทพก็บอกว่า มีมาม่าคัพอยู่ในห้องซอง แล้วก็เดินออกไปเอาให้ แต่ที่กลับมาไม่ใช่มาม่าคัพ แต่เป็นอ.นารีแทน

"ไหนๆ ใครบอกว่าหิว"

ไอ้แด๊ท(ธัชชัยนั่นแหละ)เป็นคยบอก แต่ทุกคนในห้องพร้อมใจกันไปห้องซอง(คือหิวกันทุกคน) ในห้องซอง ทุกคนเห็นโต๊ะมีผ้าคลุมูกไม้สวยงาม...

พร้อมกับข้าว + สำรับวางเต็มฌต๊ะ ประกอบด้วยผัดผักบุ้ง แกงจืดทั้งหลายแหล่ จบท้ายเป็นกระยาสารท ซึ่งอ.บังคับให้ทุกคนชิมกัน ที่สำคัญคืออร่อยมาก!!! ปิดท้ายการรับประทานด้วยการเรียนวิชาคหกรรมว่าด้วยการเก็บรักษาอาหารในเมืองร้อน(เอาฝาชีครอบไว้อย่างเดียวพอ) แล้วก็เคล็ดลับในการปรุงอาหาร วันนั้นเราแทบจะอ้วก กินข้าวเย็นที่บ้านไม่ลงเพราะอิ่มเกินไป แถมที่ดัดฝันไว้หลุดอีกตั้งหาก เพราะต้องกินกระยาสารทแข็งๆ โดนหมอฟันดุเลย...

ส่วนกิจกรรมต่างๆในม.หนึ่งก็มี เดินสวนสนาม ที่ต้องไปซ้อมเดินกันทุกวัน น่าเบื่อ แถมเดินก็แป๊บเดียว ต้องไปคุกเข้ากลางพื้นถนนอีก เจ็บชิบ หรือการแสดงงานประจำปี ก็น่าเบื่อพอกัน เลยไม่มีอะไรประทับใจนัก

เมื่อไม่ประทับใจแล้ว เลยต้องเล่นสนุกสุดเหวี่ยงฉลองการจบม.หนึ่ง(เกี่ยวกันไหมนี่) ด้วยการหยิบโทรศัพท์มา กดเบอร์มั่วๆ แล้วโทรเล่น พูดง่ายๆก็คือ ก่อกวนทางโทรศัพท์นั่นเอง ตอนนั้นแก็งค์เราใหญ่มาก และเป็นคนละแก๊งค์กับปัจจุบัน ตัวอย่างสมาชิกก็เช่น ณรรธ(ลูกหมดไฟ) ฝน(พินทุสร) ปราง บัว(พงษณา) ใครอีกหว่า เอาเป็นว่ามีอีกหลายคนละกัน

ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรมาก และที่สำคัญ เราไม่ได้เล่นนะ!!! แค่รู้เรื่องเฉยๆ หลังจากพวกนั้นเล่นไปแล้ว

"พิซซ่าฮัทสวัสดีครับ"

"จะรับพิซซ่าหน้าอะไรดีครับ"(น่าจะพูดประมาณนี้เนอะ)

"หน้าพ่อมึงสิ"

แกร๊ก~* (วางหู)

"สวัสดีครับ บ้านทองม้วนครับ"

"ค่ะ บ้านทองม้วนหรือคะ งั้นสั่งทองม้วนสิบห่อเลยค่ะ"

"ไม่ใช่ครับ บ้านชื่อทองม้วนครับ ไม่ได้ขายทองม้วนครับ"

"เหรอคะ งั้นแค่นี้ก็ได้ค่ะ"

แกร๊ก~* (วางหู)

"สวัสดีฮับ"(เสียงเด็ก)

"เหรอ ควย!!!!"(คำหยาบหมายถึงอวัยวะเพศชาย)

"แม่ๆ ควยคืออะไรเหรอ"(เด็กวิ่งไปถามแม่)

(เสียงเข้ามาในโทรศัพท์)"ตายแล้ว!!!!!!! ลูกไปเอามาจากไหน"

"นี่!!!!! ใครโทรมา"

(แล้วก็รีบวางหูหนี) แกร๊ก~*

"ฮัลโหล ร้าน.....ค่ะ"(ไม่ทราบชื่อร้าน)

"ครับ ขอจองคอมหน่อยครับ จะใช้เย็นนี้"

"ได้ค่ะ ว่าแต่จะเก็บเงินที่ใครค่ะ"

"ก็คนที่นั่งข้างๆนั่นแหละครับ"

"อ๋อ ~ คุณหนุ่ยหรือคะ"(ตอนนั้นหนุ่ยเป็นชื่อพ่อใครสักคนในห้องเรา เลยขำกันมาก)

"ใช่แล้วครับ ไปเก็บเงินที่พ่อมึงนั่นแหละ !!!!"

แกร๊ก ~* (วางหู)

แต่เรื่องแบบนี้ไม่ควรทำนะ ขอเตือน

เพระเรื่องอาจไปถึงโรงเรียนได้ ท่าคนมันจะเอาเรื่องจริงๆ ก็คงไม่รอด ถึงตอนนั้นใช้โทรศัพท์ที่อาคารประถมโทรก็ตาม(คิดดูแล้วคงเปลืองเหรียญน่าดู)

ถึงตอนนี้ก็เป็นอันจบม.หนึ่ง ต้องเตรียมตัวสำหรับการขึ้นม.สอง ที่สำคัญก็ต้องเตรียมตัวสำหรับการเรียนรด.ด้วย.....